Orðskviðirnir 29:18
Þar sem engar vitranir eru, kemst fólkið á
glapstigu, en sá sem varðveitir lögmálið, er
sæll.
Salómon Konungur Ísraels skrifaði mest af
orðskviðunum um 950 fyrir Krist. Hann er af mörgum talinn sá
vitrasti maður sem uppi hefur verið á jörðinni, enda gaf Guð
honum viturt hjarta (1.Kon.4:12) Hann
hefur eflaust skrifað orðskviðina í Ísrael til þess að miðla
mönnum þekkingu (ekki er tekið til hverra manna hann
skrifaði, heldur er þetta almennt til allra), eins og t.d.
það að upphaf visku er að óttast Drottinn. Þó fór hann ekki
alltaf eftir eigin ráðum í sínu lífi.
Salómon var sonur Davíðs og Batsebu og ríkti yfir Ísrael í 40
ár, eða frá 970-930 fyrir Krist. Hann skrifaði einnig
ljóðaljóðin og predikarann. Hann hefur e.t.v. verið undir
áhrifum frá pabba sínum þegar hann ákvað að skrifa, enda
skrifaði sá heilan haug af sálmum. Líklegt er að salómon hafi
verið á tindi ferils síns og í mesta blóma Ísraelsríkis þegar
orðskviðirnir voru skrifaðir. Í þeim er von og fullt af
trausti á Guði, og án hans getur ekki verið nein viska
(samkvæmt boðskap orðskviðanna, og það bendir til að Salómon
hafi ekki verið fallinn mikið frá trúnni).
Þar sem engar vitranir eru, kemst fólkið á
glapstigu... Það má kafa í það betur. Vitrun er spámannleg
opinberun, draumur eða sýn, eitthvað sem Guð hefur sett í
hjarta manns. Það er einhver guðleg hugsjón sem maður hefur
fyrir augum og stefnir að, það er opinberun um það sem Guð
vill gera. Maður verður að setja sér það sem markmið, og án
þess að vita hvert maður er að fara kemst maður þangað
aldrei. If you aim at nothing, you are sure to hit it, er
ágætis enskt orðtak. Maður stefnir þangað sem augun horfa,
svo maður verður að sjá fyrir sér Guðs
vilja.
Það er sérstaklega mikilvægt að vita hvert maður stefnir og
að hafa vitrun um það sem maður er að gera í Guðs ríki.
Í Jesaja 28:7 segir:
,,En einnig hérna reika menn af víni og skjögra af áfengum
drykkjum. Prestar og spámenn reika af áfengum drykkjum, eru
ruglaðir af víni, skjögra af áfengum drykkjum. Þá svimar í
vitrunum sínum og allt hringsnýst fyrir þeim í úrskurðum
þeirra” Þetta kunni ekki góðri lukku að stýra þegar
spámennirnir sjá ruglaðar sýnir, þá fer fólkið afvega, á
glapastigu.
Í Life application study bible segir: ,,where people do not
accept divine guidance, they run wild.” Sem þýðir að þar sem
fólkið hlýðir ekki guðlegri leiðsögn villist það. Þetta er
svoldið öðruvísi, en samt ber það að sama brunni. Það þarf
guðlega leiðsögn og sýn til þess að fólkið rati rétta leið. Í
fyrri samúelsbók kafla 3 og versi 1 segir að orð frá Drottni
hafi verið sjaldgæft og vitranir fátíðar í þá daga. Þá var
líka Ísrael undir oki Filista því þeir höfðu farið villu sins
vegar, ekki ratað rétta leið. En þegar vitrunin kom þá gat
Guð leitt það rétta leið í gegnum Samson og frelsað fólkið
undan Filistum. En það er reyndar eitt að fá sýn og vitrun,
en annað að hlýða og framkvæma hana. Þetta er auðvitað
leiðbeining, og þeim þarf maður sjálfur að fylgja eftir til
að rata þessa réttu leið. Maður kemst ekki þangað bara að
sjálfu sér án þess að gera neitt.
En
sá sem varðveitir lögmálið er sæll. Að vera sæll er líka að
vera blessaður, oft er það þannig í enskum þýðingum, blessed
is the man/sæll er sá maður. Þetta er svoldið andstæðan við
það þegar engar vitranir eru og engin leiðsögn. Þegar menn
varðveita lögmálið eru þeir að ganga í Guðs vilja, framkvæma
orð Guðs og það er leiðarvísir líka fyrir líf okkar. Það er
blessun sem fylgir því og hver maður á að hlýða þeim
skilaboðum sem hann fékk síðast hjá Guði, hvort sem það er
vitrun eða orð Guðs úr biblíunni ef engin er vitrunin
spámannlega (og jafnvel þó hún sé). Blessunin kemur af því að
framkvæma vilja Drottins og ganga á hans vegum sem eru góðir.
Þá erum við sælir. Vertu sæll og blessaður (með því að ganga
í vilja Guðs væntanlega, þannig kemur það yfir þig
vinur!).